Leiho ondoan ematen du eguna Elenak, kalera begira, munduan egin beharrekoak eginda dituelakoan. 
Seme-alabek Ekuadorreko neska bat ekarri diote, etxeko lanetan laguntzeko eta etxetik ateratzera animatzeko. Elenak, baina, bertan geratu nahi du, bere oroitzapenei atxikia.
Maitasuna eta gorrotoa, adiskidetasuna eta zeloak, bizinahia eta etsipena... Sentimenduen nobela da Karmele Jaioren bigarren eleberri hau, pertsonaien nortasuna fintasunez deskribatzen duena eta, oroz gain, bizitza den sinfonia erraldoiaren handitasuna azpimarratzen duena, bere gazi-gozo eta kontraesan guztiekin.
(edit. promo.)
Atzo
Karmele Jaiogaz egon ginen
Uribe Kostako irakurzale txokoak antolaturiko bileran, bere azken liburuaz (
Musika airean) hitzegiten.
Amaren eskuak gustatu bazitzaizun, biziki gomendatzen dizugu bestela ere oso gomendagarria den eleberri hau irakur dezazun, bertan aurkituko bait dituzu han erabiltzen ziren gai eta estilo zuzena.
Gaiaren aldetik hemen ere esaten ez denak, esan (edo abestu) egiten dena baino garrantzi gehiago hartzen duelako. Minak sakonean gordetzen dituen pertsonaia aurkezten digu Karmelek eta
Simone de Beauvoiren zita bat eman zigun; pertsona zoriontsuek ez dutela kontatzeko istoriorik dioena, hain zuzen.
Eta estiloaren aldetik, ezaguna egiten zaigun harira joateko joera darabilelako oraingo honetan ere. Bere kazetari lanbideari egotzi zion joera hau, baina baliteke ipuingintzagatik sentitzen duen erakarmenak (Iparrameriketako 50etako hamarkadako ipuingileei zehazkiago:
Carver,
Cheever) zerikusi handia eukitea sobran dauden hitzetatik ihesi dabilen estilo honetan.
Karmele Jaiok idatzita eta liburutegian aurkitu zenezaken beste libururen batzu:
Hamabost zauri,
Zu bezain ahul
Blog honetara harpidetu 
